Lucy Maud Montgomery

Lucy Maud Montgomery (ur. 30 listopada 1874 w Clifton na Wyspie Księcia Edwarda, zm. 24 kwietnia 1942 w Toronto) – kanadyjska pisarka, autorka m.in. cyklu powieściowego Ania z Zielonego Wzgórza.

Lucy Maud Montgomery (używała jedynie drugiego imienia – Maud) urodziła się 30 listopada 1874 roku w Clifton na Wyspie Księcia Edwarda jako jedyna córka Hugh Johna Montgomery’ego i Clary Woolner Macneill Montgomery. Kiedy miała 21 miesięcy, jej matka zmarła na gruźlicę. Ojciec przeniósł się na zachód Kanady sparkle football jerseys, oddawszy dziecko pod opiekę swoim teściom Alexandrowi Marquis Macneill i Lucy Woolner Macneill, zamieszkałym w rybackiej wiosce Cavendish na Wyspie Księcia Edwarda. Dzieciństwo i młodość (z krótką przerwą na początku lat 90. XIX wieku) przyszła pisarka spędziła z dziadkami. Byli to ludzie o surowych zasadach – nie potrafili okazać wnuczce troski i uczuć. Ostoją dla Maud był Park Corner, dom jej ciotki Annie Macneill Campbell (siostry jej zmarłej matki). Ciotka była dla niej zawsze gościnna; okazywała jej miłość, a jej córki były dla Maud jak rodzone siostry.

Ojciec Maud, który osiadł w miejscowości Prince Albert, ożenił się w kwietniu 1887 roku z Mary Ann McRae. Z tego związku przyszło na świat przyrodnie rodzeństwo Maud, z którym jednak nie utrzymywała bliskich kontaktów. W 1890 roku Maud przeniosła się na zachód, by na ponad rok zamieszkać z rodziną ojca. Zachwycona była podróżą po Kanadzie, a w Prince Albert znalazła wielu nowych przyjaciół. Jednak jej stosunki z macochą były bardzo złe i jedynie miłość do ojca pozwoliła jej przetrwać te kilka miesięcy pod wspólnym dachem. Pobyt w Prince Albert miał także swoje przyjemne strony – w grudniu 1890 roku na łamach ukazującej się na Wyspie Księcia Edwarda gazety „The Patriot” ukazał się drukiem jej wiersz On Cape LeForce.

Po powrocie na Wyspę Księcia Edwarda we wrześniu 1891 roku pisarka ukończyła naukę w szkole powszechnej. W roku 1894 skończyła dwuletni kurs nauczycielski w Prince of Wales College, zaliczywszy wszystkie zajęcia w ciągu jednego roku i uzyskawszy tym samym dyplom nauczycielski pierwszej klasy. W czasie swojej krótkiej kariery nauczycielskiej w latach 1894-1898 pracowała w trzech szkołach: w Bideford, Belmont i Lower Bedeque. W roku akademickim 1895/96 brała udział w zajęciach na Dalhousie University w Halifaksie, będąc tam jedną z niewielu studentek. W tym też okresie otrzymała swoje pierwsze honorarium autorskie.

Gdy pracowała jako nauczycielka w Belmont, zaręczyła się ze swoim kuzynem Edwinem Simpsonem, którego jednak nie darzyła zbyt wielkim uczuciem. W następnym roku szkolnym, kiedy uczyła w Lower Bedeque Maud, wynajmowała mieszkanie u państwa Leardów. Zakochała się wtedy w ich synu – Hermanie. Jednak zdawała sobie sprawę z tego, że Herman, niewykształcony farmer, nie jest dla niej odpowiedni. Poza tym swoją rękę obiecała już innemu. Ta sytuacja stała się przyczyną wielu jej rozterek i Maud długo nie potrafiła zdecydować się, jak powinna postąpić.

W marcu 1898 roku zmarł dziadek Maud i pisarka powróciła do rodzinnego domu, by zamieszkać razem z babką. W ten sposób zakończył się jej romans z Hermanem Leardem. Niedługo potem zerwała też zaręczyny z Edwinem Simpsonem. Z babką mieszkała przez następne 13 lat (z krótką przerwą); zajmowała się nią do końca jej życia. W latach 1901-1902 przez dziewięć miesięcy pracowała jako korektorka w gazecie „The Daily Echo” w Halifax. Mieszkając w Cavendish nie przestawała pisać – publikowała swoje opowiadania na łamach wielu kanadyjskich gazet. W ten sposób mogła też zarobić na utrzymanie – w roku 1898 zarobiła 96,88 $; kilka lat później, w 1903, jej dochód z pisania wyniósł już około 500 $.

Kiedy Lucy Maud Montgomery mieszkała i pracowała w Cavendish, nawiązała kilka korespondencyjnych przyjaźni. Przez wiele lat wymieniała listy ze starszą pisarką z Massachusetts Lucy Lincoln Montgomery (obie pisarki zbliżyły do siebie podobnie brzmiące nazwiska). Innym z jej wieloletnich korespondentów był nauczyciel i początkujący pisarz Ephraim Weber; pisali do siebie od 1902 roku. Jeszcze innym jej przyjacielem na odległość był młody szkocki dziennikarz George Boyd MacMillan, z którym nawiązała korespondencję w roku 1903 i z którym spotkała się jedynie raz, w sierpniu 1911 roku w czasie swojej podróży poślubnej.

W 1903 roku prezbiteriańskim pastorem w Cavendish został Evan MacDonald. Maud żywiła do pastora uczucie pozbawione namiętności i pasji, ale zdawała sobie sprawę, że jest to dla niej odpowiednia partia. W roku 1905 Maud zaczęła pisać swoją pierwszą powieść – Anię z Zielonego Wzgórza. Rok później, kiedy Macdonald musiał na rok wyjechać na studia do Edynburga, młodzi zaręczyli się potajemnie. Maud postanowiła nie wychodzić za mąż,dopóki będzie żyła jej babka, którą wciąż się opiekowała. Kiedy Lucy Macneill zmarła w marcu 1911 roku, Ewan Macdonald i Lucy Maud Montgomery wzięli ślub. Miało to miejsce 5 lipca 1911 roku w Park Corner, domu jej ukochanej ciotki Annie Campbell. W podróż poślubną pojechali do Wielkiej Brytanii.

Po ślubie państwo Macdonald przenieśli się do Leaskdale w Ontario, gdzie Ewan objął obowiązki pastora. Pisarka do końca życia mieszkała poza Wyspą Księcia Edwarda; pojawiała się tam jedynie w czasie wakacji. Maud urodziła trzech synów: Chestera w roku 1912, Hugh (który zmarł po porodzie) w 1914 i Stuarta w 1915 bag phone. Jako żona pastora zajmowała się prowadzeniem szkółki niedzielnej i innymi sprawami kościoła. Bardzo dużo w tym czasie pisała. Lubiła też zajmować się uprawą ukochanych kwiatów, fotografią, gotowaniem. Swój czas dzieliła pomiędzy wychowanie synów, pracę w kościele i pisanie. Dużo miejsca poświęcała swojemu dziennikowi, na którego karty przelewała swoje troski i zmartwienia: rozpacz z powodu śmierci synka, ból po stracie ukochanej kuzynki Frede Campbell, rozterki związane z depresją jej męża. W głębi duszy czuła się samotna, toteż pisała: Tylko samotni ludzie piszą pamiętniki. W roku 1926 Macdonaldowie przenieśli się do Norval w Ontario, gdzie mieszkali do roku 1935, kiedy to Evan Macdonald zrezygnował z bycia pastorem. Przenieśli się wówczas do Toronto, by być bliżej synów.

Lucy Maud Montgomery zmarła w Toronto 24 kwietnia roku 1942; jej mąż zmarł w listopadzie roku następnego. Pisarka została pochowana na cmentarzu w Cavendish, niedaleko jej rodzinnego domu

Brazil Away Jerseys

Brazil Away Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

.

Poniżej podano bibliografię utworów pisarki według roku wydania oryginału, z tytułem polskiego wydania (lub angielskiego, jeśli polskiego nie było).

Za życia pisarki ukazały się dwa pierwsze zbiory. Kolejny, wydany w 1974, obok już znanych zawierał w większości utwory niepublikowane i odnalezione przez jej syna, Stuarta MacDonalda. Wszystkie następne zbiory zawierały opowiadania wyłącznie znane, publikowane oddzielnie football uniform maker, m.in. w czasopismach:

The Wolfmen

The Wolfmen are an English rock music band formed in 2004, and centred on Marco Pirroni (guitars, co-writer) and Chris Constantinou (bass guitar, lead vocals, co-writer). The Wolfmen’s line-up also includes Zelig Preston Heyman on percussion.

Constantinou began as a bass guitar player with Diz Watson until the late 1970s when he formed Drill, who worked extensively with Chas Chandler and then Adam Ant, who he joined in 1982.

By that stage, Pirroni, who has worked with Siouxsie and the Banshees, The Models and Rema-Rema – had joined Adam and the Ants to worldwide acclaim, co-writing two number one singles and a further four top tens with Ant for the band. When the Ants disbanded in 1982, Marco remained as Ant’s co-writer, starting off with the duo’s third number one single (“Goody Two Shoes”) and a top 5 hit album (Friend or Foe), followed by four more top 20 hits. The former gave Pirroni and Ant their second shared Ivor Novello award.

Constantinou and Pirroni went their separate ways in the mid-1980s, with Constantinou forming the Miles Copeland-managed SF Go with Danny Kustow (TRB, Glen Matlock), followed by a co-writing project with Bow Wow Wow’s Annabella Lwin, which led to the hit single “Do What You Do” (Sony, 1994), complete with Farley & Heller and Junior Vasquez mixes. This led to a song writing partnership with multi-Ivor Novello winner Guy Chambers, before Constantinou took centre stage with post-punk outfit Jackie On Assid, releasing two albums (2001’s 4Play and 2002’s Zip Me Up), touring extensively, soundtracking award-winning British filmmaker Paul Hills’ 2003 movie The Poet and supporting Iggy Pop.

By the time they came back together to form The Wolfmen, Pirroni had added co-writing and performing credits with Sinéad O’Connor to his CV, as well as releasing the acclaimed SEX: Too Fast To Live Too Young To Die and Biba: Champagne and Novocaine albums on his own label, Only Lovers Left Alive.

August 2006 saw their first EP released – a limited edition 10-inch vinyl and download on Damaged Goods. Its four tracks include a cover of Brian Eno’s “Needle In A Camel’s Eye”. Lead track “Jackie Says” had a film noir video by Paul Hills that was premiered on Slash Music, Channel 4’s music website. They received strong media support for “Jackie Says”, including Jonathan Ross (BBC Radio 2), Mark Lamarr (BBC Radio 2) what is meat tenderizer and what does it do, Phil Jupitus (BBC 6Music) best water glasses, Gary Crowley (BBC), Steve Jones (Jonesy’s Jukebox) and the BBC’s music website which asked “Is (Marco and Chris’) music as necessary in 2006 as it was nearly 30 years ago? In a word, yes. In more words, too fucking right it is.”

A second limited edition single appeared in October 2006 on 7-inch vinyl and download small shaver. “Kama Sutra”/”TV’s On John Wayne’s Been Shot Again” became iTunes’ Rock Pick of the Day and won rave reviews including Metro and Mojo which said: “…Marco and Chris do growing old disgracefully moves with style. With thumping Suicide-alike beatbox and glam-rockabilly guitars, the A-side is exuberant filth…” As part of the promo for the single, the band visited the USA where they appeared on Jonesy’s Jukebox, hosted by ex-Sex Pistol Steve Jones and the CMJ Music Marathon where Pirroni was a guest speaker. An extensive interview with Pirroni on his life, times and The Wolfmen appeared on SuicideGirls in January 2007. US radio picked up on the band with ‘taste-maker’ stations including KROQ Los Angeles, KDLD Los Angeles and KVGS Las Vegas playing tracks. As a result, “Jackie Says” entered the FMQB’s MediaGuide airplay chart which monitors specialist, college and tastemaker airplay, beating new releases from Babyshambles and The Good, The Bad And The Queen to make one of the highest ever entries in the chart, remaining in the top five for three weeks and the top 10 for five weeks.

A third single, “Cecilie” was released on 12 November 2007 on CD single, limited 7-inch vinyl and download. The B-side is “Do The Ostrich”, cowritten by Constantinou and Pirroni’s with Lou Reed. The CD included the bonus track, “Look Like Tarzan Sing Like Jane”.

Their fifth single “Needle In The Camel’s Eye”, was released on 5 May 2008 on 3-track extra-hard 7-inch vinyl and as a digital download on Damaged Goods records. Immediately selling out its vinyl run, the single generated a double-page spread in Word magazine and reached number one in Mojo’s Playlist chart. “This is one band whose energy and vigour craps out of my speakers. 9/10,” reported Atomic Duster.com. “Marco Pirroni and fellow ex-Ant Chris Constantinou do a fine mix of ESG beats and old school glam that holds a knife to the throat of pretenders,” said Teletext. The single was launched with a live date at Smoky Carrot Sessions at 333 Motherclub, Shoreditch, on 17 April water that comes in glass bottles.

They released their first full-length album, Modernity Killed Every Night, 1 September 2008 on the Damaged Goods label. It includes most of their previously released singles.

“Better Days” from the debut album was featured in the 2011 version of 2K’s MLB2K11 baseball video game for Xbox 360 and PlayStation 3 and was also featured in the Wii and 3DS versions of Need for Speed: The Run.

They released their next single “Marilyn Monroe (Wam Bam JFK)” in November 2010. It is taken from The Wolfmen’s prolific 2010 sessions with The Dandy Warhols ‘Courtney Taylor-Taylor’ in the producer’s chair. Tracks from ‘The Dandy Sessions’ form the nucleus of band’s second full-length offering, “Married To The Eiffel Tower”. The album was released digitally in May 2011. It will also be released on physical formats via Howl Records on 22 August.

The Wolfmen will be playing live at the 100 Club in London on 14 July. The event is sponsored by Vive Le Rock magazine and it will serve as the album launch party for Married To The Eiffel Tower.

This forthcoming performance will mark the start of the new and refreshed Wolfmen lineup which will see Ciaron Marlow’s inaugural performance as live guitarist for The Wolfmen. Marco Pirroni has now retired from live duties. He will, however, continue to work Chris under the moniker of “The Wolfmen” for studio work.

Starting in September, The Wolfmen will take up monthly residence at London’s Alley Cat.

Pirroni and Constantinou finished co-writing with Lou Reed in June 2006. A twisted remake of The Primitives’ 1964 cult classic “The Ostrich”.

The Slits’ comeback record, The Revenge of the Killer Slits appeared in September 2006 which featured both Pirroni and Constantinou.

In spring 2007, The Wolfmen first collaborated with Daler Mehndi and Pirroni provided guitar for Primal Scream’s cover of Screaming Jay Hawkins’ “I Put A Spell On You”, a special commission for an Alexander McQueen fashion show.

In October 2009, The Wolfmen released “Jackie, Is It My Birthday?”, a duet between Sinéad O’Connor and Chris Constantinou. It is the first release from the band’s prolific 2009 sessions with The Dandy Warhols’ Courtney Taylor-Taylor in the producer’s chair. As Taylor-Taylor says of his new charges, “These guys are fucking brilliant… I guess The Wolfmen just sound like heavy weights because they are.”

The Wolfmen wrote and recorded track with Kate Jackson, from the now defunct band The Long Blondes, called Weightless. They have also worked on some other tracks for her forthcoming debut album.

Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2010 – bieg na 10 000 m mężczyzn

Bieg na 10 000 metrów mężczyzn – jedna z konkurencji rozegranych podczas lekkoatletycznych mistrzostw Europy na Estadi Olímpic Lluís Companys w Barcelonie boys football shirts.

W konkurencji wystąpił jeden reprezentant Polski Marcin Chabowski substitute for meat tenderizer.

Tabela prezentuje rekord świata big glass water bottle, Europy oraz czempionatu Starego Kontynentu diy meat tenderizer, a także najlepsze rezultaty w Europy i na świecie w sezonie 2010 przed rozpoczęciem mistrzostw.

Do zawodów przystąpiło 26 zawodników z 17 krajów.

bieg na 100 m • bieg na 200 m • bieg na 400 m • bieg na 800 m • bieg na 1500 m • bieg na 5000 m • bieg na 10 000 m • maraton • bieg na 110 m przez płotki • bieg na 400 m przez płotki • bieg na 3000 m z przeszkodami • sztafeta 4 × 100 m • sztafeta 4 × 400 m • chód na 20 km • chód na 50 km • skok wzwyż • skok o tyczce • skok w dal • trójskok • pchnięcie kulą • rzut dyskiem • rzut młotem • rzut oszczepem • dziesięciobój

bieg na 100 m • bieg na 200 m • bieg na 400 m • bieg na 800 m • bieg na 1500 m • bieg na 5000 m • bieg na 10 000 m • maraton • bieg 100 m przez płotki • bieg 400 m przez płotki • bieg na 3000 m z przeszkodami • sztafeta 4 × 100 m • sztafeta 4 × 400 m • chód na 20 km • skok wzwyż • skok o tyczce • skok w dal • trójskok • pchnięcie kulą • rzut dyskiem • rzut młotem • rzut oszczepem • siedmiobój

Raymond du Puy

Raymond du Puy (du Puy Montbrun; du Puis) – drugi (1120–1160) wielki mistrz zakonu joannitów (choć pierwszy używający tego tytułu), siódmy wielki mistrz lazarytów; błogosławiony Kościoła katolickiego roma football shirt.

Pochodził z Delfinatu z Francji, z bardzo starej i szacownej rodziny noszącej herb: Na złotym tle wspięty lew czerwony. Był spokrewniony z Adhemarem du Puis classic football shirt, legatem papieskim z czasów I krucjaty how to soften steak meat. Stworzył regułę zakonu opartą na regule św. Augustyna. Za jego rządów zakon joannitów przeżywał szybki rozwój glass drinking bottles, a gałąź rycerska zaczęła w nim odgrywać decydującą rolę. Wraz ze swoimi rycerzami brał udział w licznych bitwach w Ziemi Świętej; zasłużył się m.in. podczas walk pod Askalonem i podczas oblężenia Tyru. W roku 1157 zachorował na trąd i opuszczając joannitów przeszedł do bractwa zakonnego dla trędowatych rycerzy pod wezwaniem św. Łazarza, gdzie został wybrany wielkim mistrzem. Posiadając doświadczenie z przewodzenia joannitami skutecznie przemienił zakon św. Łazarza w zakon rycerski.

Archbold-Laubenvogel

Der Archbold-Laubenvogel (Archboldia papuensis) ist eine Art aus der Familie der Laubenvögel (Ptilonorhynchidae) und ist ein Vertreter der Avifauna Neuguineas Er ist der einzige Vertreter seiner Gattung. Sein Verbreitungsgebiet liegt in Gebirgen Neuguineas. Anders als bei den in Australien vorkommenden Laubenvögel ist die Lebensweise des Archbold-Laubenvogel daher vergleichsweise wenig erforscht.

Der Archbold-Laubenvogel ist mit einer Körperlänge von bis zu 37 Zentimeter einer der größten Vertreter in der Familie der Laubenvögel und zählt zu den Arten dieser Familie, zu dessen Balzverhalten der Bau einer Laube durch das Männchen gehört. Wie für Laubenvögel typisch besteht ein auffallender Geschlechtsdimorphismus. Das Weibchen ist deutlich unauffälliger als das Männchen gefiedert. Es werden zwei Unterarten unterschieden.

Archbold-Laubenvögel sind sehr langlebig und brauchen mehrere Jahre, bis sie ihre Geschlechtsreife erreicht haben. Auf Grund der Intelligenzleistung, die sie beim Bau ihrer Lauben zeigen, werden sie zu den intelligentesten unter den Vögeln gezählt. Die Bestandssituation des Archbold-Laubenvogels wird der IUCN als potentiell gefährdet (near threatened) eingestuft.

Männchen erreichen eine Körperlänge von 37 Zentimeter, wovon bei der Nominatform 14,8 bis 15,6 Zentimeter auf den Schwanz entfallen. Weibchen bleiben anders als bei den Sericulus-Arten und dem Seidenlaubenvogel kleiner als das Männchen und erreichen eine Körperlänge von 35 Zentimeter. Davon entfallen 12,2 bis 13 Zentimeter auf den Schwanz. Die Schnabellänge beträgt beim Männchen 3,2 bis 3,8 Zentimeter und bei den Weibchen 3,1 bis 3,5 Zentimeter. Die Männchen erreichen ein Gewicht zwischen 170 und 195 Gramm, die Weibchen wiegen zwischen 163 und 185 Gramm.

Die Männchen haben ein rußgraues bis schwarzes Körpergefieder. Davon hebt sich eine auffällige gelb-orange Federhaube ab, die sich von der Stirn bis in den Nacken erstreckt. Die Arm- und Handschwingen sind dunkel graubraun, bei den Handschwingen sind die Federbasen und die Federschäfte blassgelb. Die großen Flügeldecken sind zimtbraun mit schwarzen Federspitzen. Männchen wirken kurz vor der Mauser insgesamt bräunlicher als frisch vermauserte Vögel.

Die Augen sind dunkel kastanienbraun, der Schnabel ist schwarz mit einem gelben Schnabelinneren. Die Beine und die Füße sind blaugrau.

Das im Vergleich zum Männchen etwas kleinere Weibchen hat ebenfalls ein rußgraues bis schwarzes Körpergefieder. Der Gefiederton ist allerdings niemals so tiefschwarz wie dies beim Männchen vorkommen kann, das Gefieder ist insgesamt etwas bräunlicher. Das Gefieder kann bei bestimmten Lichtverhältnissen metallisch schimmern und weist dann auch weiße Glanzlichter auf. Die gelbe Federhaube des Männchens fehlt bei ihnen vollständig.

Die Körperunterseite ist etwas heller als die Körperoberseite 1 liter reusable water bottle. Die einzelnen Federn haben breite schwarze Säume und dunkel graubraune Federmitten, so dass die Weibchen aus der Nähe leicht geschuppt wirken. Das Kinn und die Stirn sind etwas heller als das übrige Gefieder. Die Federschäfte sind wie beim Brustgefieder blassgrau.

Flügge werdende Nestlinge haben noch ein Dunengefieder auf dem Scheitel. Ihr Schnabel sowie die Beine sind grauviolett. Die Iris ist dunkel graubraun. Bei den Jungvögeln zeigen die Männchen zunächst das Gefieder der adulten Weibchen. Bei subadulten Männchen weist das Gefieder zunehmend einzelne gelbe Federn auf der Stirn und im Nacken auf bis sie dann das vollständige Gefieder adulter Männchen zeigen.

Der Archbold-Laubenvogel hat ein sehr großes Rufrepertoire, dazu zählen krächzende, gurgelnde, klickende und surrende Laute. Ähnlich wie die zu den Laubenvögeln gehörenden Gärtnervögel imitiert der Archbold-Laubenvogel zahlreiche Vogelstimmen seiner Umgebung water in glass bottle. Zu den nachgeahmten Rufen gehören die von Papuaadler, Bergloris (Neopsittacus), Glanzflöter (Melampitta lugubris), verschiedene Sericornis-Arten, Rotnacken-Dickkopf (Aleadryas rufinucha), Goldstreif-Honigfresser (Lichenostomus subfrenatus), Belford-Honigfresser (Melidectes belfordi), Furchenvogel (Cnemophilus macgregorii), Schmalschwanz-Paradieshopf (Epimachus meyeri) und Wimpelträger. Nachgeahmt werden auch die scharfen, klickenden Balzlaute des Seidenlaubenvogel und die weithin vernehmbaren Pfiffe des Säulengärtners.

Der Archbold-Laubenvogel ahmt zwar die sehr kraftvollen, einem Maschinengewehrrattern gleichenden Rufe des Schmalschwanz-Paradieshofes nach, von dem Wimpelträger dagegen imitiert er nur die Rufe noch nicht geschlechtsreifer männlicher Jungvögel, die sich deutlich von den Rufen der adulten Männchen unterscheiden.

Neben Vogelstimmen greift der Archbold-Laubenvogel auch Laute seiner Umgebung auf. Dazu zählt vor allem die Nachahmung von Vogelflügeln, die geöffnet und geschüttelt werden. Daneben ahmt er die Laute von Singzikaden nach. Auch das raschelnde Geräusch, das abgestorbene Schraubenbaumblätter machen, wenn sie im Wind gegeneinander reiben und das Geräusch, wenn ein solches Blatt vom Baum fällt und auf den Boden fällt, werden von ihm nachgeahmt.

Der Archbold-Laubenvogel kommt in Gebirgen im zentralen Neuguinea vor. Die jeweiligen Verbreitungsgebiete sind nicht zusammenhängend und auf Grund seiner Lebensraumanforderungen jeweils klein. In den Gebieten, in denen er verbreitet ist, kommt er jedoch häufiger vor.

Es werden in dem Verbreitungsgebiet zwei Unterarten unterschieden:

Der Lebensraum sind frostanfällige Bergwälder, in denen Scheinbuchen und Steineiben dominieren und daneben auch Schraubenbäume sowie Strahlenaralien und Bambus vorkommt. Die Höhenverbreitung reicht von 1700 bis 3700 Höhenmetern. Er ist in seinem Verbreitungsgebiet damit der Laubenvogel mit der größten Höhenverbreitung: In niedrigeren Höhenlagen kommt der Goldhaubengärtner vor. Er überlappt sich teilweise mit dem des Rothaubengärtners, der in nochmals niedrigeren Höhenlagen vorkommt. Clifford und Dawn Frith halten es für möglich runners belts with water bottles, dass der Rothaubengärtner durch den verbreiteteren Goldhaubengärtner – der mit einer Körperlänge von bis zu 26 Zentimeter geringfügig größer ist – in niedrigere Höhenlagen verdrängt wurde.

Archbold-Laubenvögel sind polygyn, das heißt, das Männchen verpasst sich mit mehreren Weibchen. Allein das Weibchen kümmert sich um den Bau des Nestes, die Brut und die Aufzucht der Jungvögel. Das Männchen wirbt um Weibchen, indem er eine säulenförmige Laube baut. Diese Lauben werden von den Männchen über mehrere Jahre besetzt, anhand von Beringungsdaten konnte man nachweisen, dass ein einzelnes Männchen mehr als sechs Brutzeiten eine Laube besetzt hielt. Archbold-Laubenvögel umgeben diese Säulen mit dicken Matten aus trockenen Farbblättern. Die Matten werden mit Schneckengehäusen, toten Käfern, Pilzen, Kohle und Baumwachs dekoriert. Gelegentlich dekorieren die Männchen ihren Balzplatz auch mit den Schmuckfedern von Wimpelträgern, einer Art der Paradiesvögeln, bei der die Männchen an jeder Kopfseite eine fünfzig Zentimeter lange Schmuckfeder besitzen. Von 24 Lauben waren 6 in dieser Weise geschmückt.

Université d’État de Bélarus d’informatique et de radioélectronique

Aidez à ajouter des liens en plaçant le code [[Université d'État de Bélarus d'informatique et de radioélectronique]] dans les articles running band for phone.

Géolocalisation sur la carte : Biélorussie

L’université d’État de Bélarus d’informatique et de radioélectronique (en biélorusse : Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі) est une université publique biélorusse située à Minsk.

Fondée en 1964, l’université d’État de Bélarus d’informatique et de radioélectronique (à 1993 L’Institut Radiotechnique de Minsk) est un établissement d’enseignement supérieur qui joue un rôle principal dans la République du Bélarus en éducation d’ingénieur de radiotechnique, d’électronique et des télécommunications.

Aujourd’hui Posted on Tags , , ,

Caballo viejo (telenovela)

Caballo viejo es una telenovela colombiana producida por Caracol Televisión, escrita por Bernardo Romero Pereiro y emitida a partir del 8 de febrero de 1988, protagonizada por el veterano actor Carlos Muñoz y Silvia de Dios.

Las grabaciones de la telenovela comenzaron el 14 de diciembre de 1987 en la Región Caribe y finalizaron el 20 de mayo de 1988 con 250 episodios producidos.

Ambientada en la región Caribe colombiana de los años cincuenta, en una pueblo ficticio llamado San Jerónimo de los Charcos leak free water bottle, a orillas del Río Sinú, fue grabada en el municipio de Cereté, Córdoba hydration belt canada. Caballo Viejo narra la historia del extravagante caballero Epifanio del Cristo Martínez (Carlos Muñoz), un rico hombre cincuentón, con una rutina establecida: sus negocios, las tertulias con sus amigos y su coqueteo con Yadira “La Ardiente” (Una bella viuda del pueblo), hasta que a su casa llega su sobrina Nora Márquez (Silvia de Dios), una bella joven de quién se enamora. Contrario a lo que se espera, Nora le corresponde.

Enamorado de la linda Nora está el joven Valditrudis, quien por puro amor aceptará ser el perdedor en la conquista del corazón de la muchacha. Hasta que un día, don Epifanio acude a Bogotá a hacerse unos análisis médicos que revelan que su estado de salud es muy precario y decide romper con su apacible vida en San Jerónimo. Lo malo es que Nora no está dispuesta a perder a su tío y enamorado.

En 1998 Venevisión hace una versión para Venezuela de esta telenovela, con el nombre de Enséñame a querer. Dirigida por Leonardo Galvis y Alberto Lamata. Es bueno notar que el nombre y argumento de esta telenovela viene del titulo de una canción escrita por Simón Díaz (Venezolano) que es considerada un clásico de la música y ha sido versionada por grandes artistas, como Ray Connif, Julio Iglesias, Gilberto Santa Rosa, y otros.

Pleschaitz

Pleschaitz är en bergstopp i Österrike. Den ligger i distriktet Politischer Bezirk Murau och förbundslandet Steiermark, i den centrala delen av landet, 190 km sydväst om huvudstaden Wien. Toppen på Pleschaitz är 1 797 meter över havet, eller 737 meter över den omgivande terrängen. Bredden vid basen är 12,7 km.

Terrängen runt Pleschaitz är kuperad åt sydost, men åt nordväst är den bergig. Den högsta punkten i närheten är Greim, 2 474 meter över havet, 14,6 km nordväst om Pleschaitz. Runt Pleschaitz är det ganska glesbefolkat, med 22 invånare per kvadratkilometer.. Närmaste större samhälle är Murau, 11,7 km sydväst om Pleschaitz football jersey blank. I trakten runt Pleschaitz finns ovanligt många namngivna berg och klippformationer.

I omgivningarna runt Pleschaitz växer i huvudsak blandskog. Trakten ingår i den hemiboreala klimatzonen sports waist pack. Årsmedeltemperaturen i trakten är 6 °C. Den varmaste månaden är juli, då medeltemperaturen är 18 °C, och den kallaste är december, med -7 °C. Genomsnittlig årsnederbörd är 1 759 millimeter does marinade tenderize meat. Den regnigaste månaden är maj, med i genomsnitt 190 mm nederbörd, och den torraste är mars, med 84 mm nederbörd create a football shirt.

Yang-Yang

Géolocalisation sur la carte : Sénégal

Géolocalisation sur la carte&nbsp gel belts for running;: Sénégal

Yang-Yang est une localité située dans l’ouest du Sénégal.Yang-Yang était autrefois la capitale de l’empire du Djolof

Succédant à Thieng, Yang-Yang a été la capitale de l’empire du Djolof.

Amorçant le premier au Sénégal le dialogue islamo-chrétien, c’est à Yang-Yang que Bouna Alboury Ndiaye metal sports water bottles, le dernier Bourba Djolof, reçoit en 1923 l’archevêque de Dakar, Mgr Jalabert.

Le tata d’Alboury Ndiaye, la Résidence royale et la stèle représentant la mosquée du Tata figurent sur la liste des Monuments historiques classés.

Depuis l’érection de Mbeuleukhé en commune (2010), le village fait partie de la communauté rurale de Yang-Yang. C’est le chef-lieu de l’arrondissement de Yang-Yang dans le département de Linguère (région de Louga).

À vol d’oiseau, les localités les plus proches sont Tiaboguel, Ndiane Sabo, Kalossi free glass bottles, Belel Beloki, Ngraf et Tiavali.

En 2010, Yang-Yang comptait 364 habitants et 45 ménages unseasoned meat tenderizer.

Ernst Nilsson

Ernst Theodor Vilhelm Nilsson (22. september 1901 i København-6. januar 1977 på Nørrebro i København) var en dansk fodboldspiller.

I sin klubkarriere spillede Ernst Nilsson i B.1903 og vandt det danske mesterskab med 1920, 1924 og 1926.

Ernst Nilsson spillede i perioden 1920-1937 40 A-landskampe for Danmark deraf de sidste fire som anfører og scorede otte mål. Han var den første dansker som blev udvist i en landskamp, det var mod Norge 1928.

Ernst Nilsson havde en rolle som dansk landsholdsspiller i Per-Axel Branners svenske langfilm Hans livs match (1932)

 P. Christiansen |  C. Jørgensen |  E. Jensen&nbsp how to use powdered meat tenderizer;|  S.Aa Møllnitz |  K. Andersen |  B. Havn |  H. Hansen&nbsp

New Yorkbulls Away Jerseys

New Yorkbulls Away Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

;|  V. Jørgensen |  K. Vilhelmsen |  F Steen |  E Nilsson  | Træner ?.  ??? 

 P. Christiansen |  C. Jørgensen |  E. Jensen |  P. Hentschel |  K. Andersen |  B. Havn |  H. Hansen |  V. Jørgensen |  F Steen |  K. Vilhelmsen |  E Nilsson  | Træner ?.  ??? 

 P. Christiansen |  V. Jørgensen |  E. Jensen |  S.Aa. Møllnitz |  E. Nielsen |  J. Jensen |  E. Nilsson |  V. Jørgensen |  C “Skomager” Hansen |  H Hansen |  F Steen | Træner ?.  ???